گروه‌اندیشی

گروه‌اندیشی یعنی وقتی در یک جلسه، همه فقط برای اینکه نظم به‌هم نخورد یا مورد غضب مدیر قرار نگیرند، با یک پیشنهادِ بد موافقت می‌کنند. در این حالت، افرادِ باهوش هم قدرتِ نقدشان را از دست می‌دهند چون حفظِ اتحادِ گروهی برایشان مهم‌تر از پیدا کردنِ حقیقت یا سودآوری واقعی است. این پدیده مثل یک پرده روی چشمِ تصمیم‌گیران می‌افتد و اجازه نمی‌دهد خطراتِ بزرگِ یک سرمایه‌گذاری یا سیاستِ مالی دیده شود. در اقتصاد ایران، این موضوع را زیاد در هیئت‌مدیره بانک‌ها یا شرکت‌های بزرگِ دولتی و خصولتی می‌بینیم. مثلاً وقتی یک پروژه ساختمانیِ زیان‌ده یا یک طرح توسعهٔ غیراقتصادی پیشنهاد می‌شود، اعضا به جای مخالفتِ فنی، برای حفظِ صندلی یا همراهی با جریانِ غالب، به آن رأی مثبت می‌دهند. نتیجهٔ این سکوتِ جمعی، انباشتِ دارایی‌های سمی و ضررهایی است که در نهایت از جیبِ سهام‌داران خرد در بورس یا سپرده‌گذارانِ بانکی می‌رود، چون در زمانِ لازم، هیچ‌کس جرئت نکرده بگوید این کار اشتباه است.