کمک‌های خارجی

کمک‌های خارجی لزوماً به معنای پول نقد نیست؛ گاهی به شکل وام‌های ارزان‌قیمت، تجهیزات پزشکی یا دانش فنی است که از طرف سازمان‌هایی مثل بانک جهانی یا کشورهای دیگر به ایران می‌رسد. این منابع در ردیف‌های بودجه عمومی کشور قرار می‌گیرند و می‌توانند بخشی از هزینه‌های سنگین دولت را بدون نیاز به استقراض از بانک مرکزی یا فشار بر منابع داخلی پوشش دهند. وقتی این کمک‌ها وارد چرخه اقتصادی می‌شوند، در واقع باری از روی دوش درآمدهای نفتی و مالیاتی برداشته می‌شود. برای مثال، در زمان وقوع زلزله‌های بزرگ یا بحران‌های بهداشتی مثل کرونا، دریافت کمک‌های بین‌المللی باعث می‌شود دولت مجبور نشود برای تامین هزینه‌های اضطراری، بودجه‌های عمرانی و رفاهی دیگر را حذف کند. این موضوع مستقیماً روی ثبات قیمت‌ها و کیفیت خدماتی که مردم دریافت می‌کنند اثر دارد؛ چرا که هر چقدر نیاز دولت به چاپ پول برای جبران هزینه‌های ناگهانی کمتر باشد، تورم کمتری به سفره مردم تحمیل می‌شود. بنابراین، مدیریت درست این کمک‌ها به معنای حفظ قدرت خرید شهروندان در شرایط بحرانی است.