پایه صادراتی
پایه صادراتی در واقع همان سبد داراییهای فروشی یک کشور در بازار جهانی است. وقتی از تقویت پایه صادراتی حرف میزنیم، یعنی میخواهیم کارخانهها، معادن و مزارع ما طوری تولید کنند که مشتری خارجی داشته باشند و برای کشور دلار بیاورند. در اقتصاد ایران که سالها به پول نفت تکیه کرده، پایه صادراتی ضعیف است؛ به همین دلیل دولتها سعی میکنند با ابزارهایی مثل معافیتهای مالیاتی یا تسهیلات بانکی، صنایع غیرنفتی را تشویق کنند تا کالایی بسازند که در بازارهای جهانی رقابتپذیر باشد.
رونق پایه صادراتی مستقیماً روی قیمت دلار و تورم در سفره شما اثر میگذارد. وقتی پایه صادراتی قوی باشد، ارز بیشتری وارد سامانه نیما میشود و دست بانک مرکزی برای کنترل قیمت دلار در بازار آزاد بازتر است. برای مثال، اگر صادرات پسته یا محصولات فولادی ما افزایش یابد، دولت برای تامین هزینههایش کمتر به استقراض از بانک مرکزی یا چاپ پول متوسل میشود؛ این یعنی ثبات بیشتر در قیمتها و جلوگیری از کاهش قدرت خرید پولی که در بانک دارید.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهای اخیر، بحثِ تغییرِ مدلِ تجارت با روسیه از «فروشِ موردی» به «حضور در زنجیره ارزش»، مفهومِ پایه صادراتی را به صدرِ اخبار آورده است. برای صادرکننده ایرانی، این یعنی عبور از صادراتِ فصلی و ناپایدار به سمتِ ساختاری که در آن کالای ایرانی بخشی جداییناپذیر از بازارِ مقصد باشد؛ تغییری که مستقیماً بر ثباتِ ارزآوری و امنیتِ شغلیِ صنایعِ داخلی اثر میگذارد.
آخرین اخبار با این مفهوم
تغییر استراتژی صادرات به روسیه: از فروش مقطعی تا پیوند با زنجیره ارزش
ایران برای صادرات پایدار به روسیه، باید از فروش کالا به مشارکت در زنجیره تولید تغییر مسیر دهد.
۱۷ شهریور ۱۴۰۵