واگرایی سیاست‌های پولی

واگرایی سیاست‌های پولی به زبان ساده یعنی ساز مخالف زدن بانک‌های مرکزی با یکدیگر. تصور کنید در حالی که تمام دنیا برای مهار تورم، نرخ بهره را بالا می‌برند و کمربندها را سفت می‌کنند، یک کشور تصمیم بگیرد برای حمایت از تولید یا جبران کسری بودجه، پول بیشتری چاپ کند یا نرخ سود بانکی را پایین بیاورد. این حرکت در جهت مخالف جریان جهانی، باعث می‌شود تعادل بازارها به هم بخورد و سرمایه‌ها به سمتی بروند که سود واقعی و امنیت بیشتری دارند.

در اقتصاد ایران، این واگرایی خودش را در فاصله گرفتن نرخ سود بانکی ما با نرخ تورم و همچنین تفاوت سیاست‌های ما با کشورهای مرجع (مثل آمریکا) نشان می‌دهد. وقتی سیاست پولی ایران با روندهای جهانی هماهنگ نباشد، فشار روی قیمت دلار افزایش می‌یابد. برای یک شهروند عادی، این واگرایی به معنای کاهش ارزش پس‌اندازهای ریالی است؛ چرا که وقتی سود بانکی از تورم جا می‌ماند، مردم برای فرار از کاهش قدرت خرید، پول خود را از بانک خارج کرده و به بازار طلا، ارز یا مسکن می‌برند تا از موج تورم عقب نمانند.