نیکوکاری

نیکوکاری در نگاه اقتصادی، یعنی بخشی از دارایی یا درآمد شخصی را بدون انتظار سود مالی، برای بهبود کیفیت زندگی دیگران هزینه کنیم. در ایران، این مفهوم ریشه‌ای عمیق دارد و از وقف املاک گرفته تا حمایت از خیریه‌های مدرسه‌ساز یا درمانی را شامل می‌شود. در واقع، نیکوکاری یک بازتوزیع ثروتِ مردمی است که اجازه می‌دهد منابع مالی به جای صرف شدن در بازارهای مصرفی، به سمت زیرساخت‌های حیاتی جامعه هدایت شوند.

اهمیت نیکوکاری در اقتصاد ایران زمانی روشن می‌شود که بدانیم بسیاری از بیمارستان‌ها و مدارس کشور با همین سرمایه‌های خرد و کلانِ مردمی ساخته شده‌اند. وقتی دولت با محدودیت بودجه مواجه است، نیکوکاری بارِ هزینه‌های عمومی را سبک می‌کند و از فروپاشی معیشتی در دهک‌های پایین جلوگیری می‌کند. برای یک فرد عادی، نیکوکاری نه تنها یک وظیفه اخلاقی، بلکه راهی برای تقویت امنیت اجتماعی است؛ چرا که کاهش فقر در محله یا شهر، مستقیماً روی امنیت و آرامشِ دارایی‌های همه اثر می‌گذارد.