میدان نفتی مشترک

میدان نفتی یا گازی مشترک درست مثل یک لیوان شربت بزرگ است که دو نفر از دو طرف با نی مشغول نوشیدن از آن هستند. این مخازن دقیقاً روی خط مرزی کشورها قرار گرفته‌اند و چون لایه‌های زمین به هم راه دارند، سیالات نفتی به سمتی حرکت می‌کنند که مکش بیشتری وجود داشته باشد؛ یعنی هر کشوری که چاه‌های بیشتری حفر کند، نفت بیشتری را از سمت همسایه به طرف خود می‌کشد.

برای اقتصاد ایران، میدان‌هایی مثل «پارس جنوبی» در خلیج فارس یا «آزادگان» در مرز عراق، حیاتی‌ترین منابع درآمدی هستند. وقتی ما در تجهیز این میدان‌ها از رقیب عقب می‌مانیم، در واقع بخشی از سهم آیندگان از ثروت ملی را به همسایه واگذار کرده‌ایم. این موضوع مستقیماً روی درآمد ارزی کشور، توان دولت برای پرداخت یارانه‌ها و در نهایت ثبات قیمت دلار اثر می‌گذارد؛ چرا که هر بشکه نفتی که همسایه از سهم ما برمی‌دارد، یک واحد از توان مالی کل جامعه کم شده است.