منابع زیرزمینی
منابع زیرزمینی در ایران یعنی همان گنجهای پنهانی که زیر پای ماست؛ از بزرگترین ذخایر گاز جهان و چاههای نفت خوزستان گرفته تا معادن مس کرمان و سنگآهن یزد. اینها داراییهای تمامشدنی هستند که برخلاف مالیات یا تولید کارخانهای، فقط یکبار استخراج میشوند و اگر درست مصرف نشوند، ثروت نسلهای آینده از بین میرود. در واقع، این منابع حکم قلک بزرگی را دارند که دولت برای چرخاندن چرخ کشور و تأمین هزینههای عمومی به آن وابسته است.
وقتی از قیمت دلار یا تورم در ایران حرف میزنیم، مستقیماً به شیرهای نفت وصل هستیم. اگر نفت و مواد معدنی به خوبی صادر شوند، دولت ارز کافی برای کنترل بازار و تأمین کالاهای اساسی دارد و قیمتها ثبات بیشتری پیدا میکنند. اما وابستگی بیش از حد به این منابع میتواند باعث «بیماری هلندی» شود؛ یعنی با ورود پول نفت، تولید داخلی ضعیف شده و قیمت مسکن و خدمات بیرویه بالا میرود. برای شما، نحوه مدیریت این منابع به معنای تفاوت بین یک اقتصاد تولیدمحور یا یک اقتصاد وابسته به نوسانات جهانی قیمت انرژی است.
چرا الان مهم است
تازهبحران دریاچه ارومیه و تأکید بر تغییر الگوی کشت، زنگ خطری برای وضعیت بحرانی سفرههای آب زیرزمینی است. مدیریت این منابع دیگر صرفاً یک بحث محیطزیستی نیست، بلکه به معنای حفظ داراییهای حیاتی ایران برای جلوگیری از فرونشست زمین و نابودی معیشت کشاورزان است؛ ثروتی پنهان که برداشت بیرویه از آن، آینده اقتصادی مناطق وسیعی از کشور را تهدید میکند.
آخرین اخبار با این مفهوم
پزشکیان: نجات دریاچه ارومیه و آینده منطقه در گرو تغییر الگوی کشت و مدیریت علمی است
رئیسجمهور مدیریت علمی، تغییر الگوی کشت و قطع حمایت مالی از متخلفان را تنها راه حفظ منابع آبی و استمرار زندگی در منطقه دانست.
۵ تیر ۱۴۰۵