مشارکت عمومی-خصوصی

مشارکت عمومی-خصوصی یعنی دولت به‌جای آنکه خودش آستین بالا بزند و با پول نفت و مالیات، جاده یا نیروگاه بسازد، کار را به شرکت‌های توانمند واگذار می‌کند. در این مدل، دولت نقش ناظر و سیاست‌گذار را دارد و بخش خصوصی سرمایه، تکنولوژی و مدیریت را می‌آورد. هدف این است که پروژه‌هایی که دولت به دلیل کمبود بودجه سال‌ها نیمه‌کاره رها کرده، با انگیزه سودآوری بخش خصوصی زودتر به بهره‌برداری برسند. در اقتصاد ایران که هزاران پروژه عمرانی ناتمام روی زمین مانده، این روش تنها راه فرار از بن‌بست بودجه‌ای است. برای شما به عنوان شهروند، این مشارکت به معنای دسترسی سریع‌تر به امکانات است؛ مثلاً به‌جای ده سال انتظار برای اتمام یک آزادراه مثل تهران-شمال، پروژه با سرمایه خصوصی سریع‌تر ساخته می‌شود. البته اثر مستقیم آن روی جیب شما این است که احتمالاً به‌جای خدمات رایگان اما بی‌کیفیت دولتی، باید هزینه‌ای مثل عوارض جاده‌ای یا تعرفه مشخص پرداخت کنید، اما در عوض خدماتی استاندارد و به‌موقع دریافت می‌کنید که از استهلاک خودرو و اتلاف وقتتان جلوگیری می‌کند.