مدیریت ویژه

مدیریت ویژه یک اقدام اضطراری برای نجات شرکت‌ها یا بانک‌هایی است که در لبه پرتگاه سقوط قرار دارند. وقتی یک نهاد مالی یا صنعتی بزرگ با کوهی از بدهی مواجه می‌شود و مدیریت فعلی توان حل بحران را ندارد، دولت یا نهاد ناظر وارد عمل شده و با برکناری تیم قبلی، افرادی را برای اداره موقت و پاکسازی ترازنامه‌ها منصوب می‌کند. این کار شبیه به قرار دادن یک بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه است تا از مرگ قطعی یا ورشکستگی کامل که می‌تواند کل بازار را به هم بریزد، جلوگیری شود.

در اقتصاد ایران، این مفهوم را بیشتر در نظام بانکی و برای مؤسسات اعتباری ناتراز دیده‌ایم. برای مثال، وقتی بانک مرکزی مدیریت یک بانک خصوصی را به دست می‌گیرد، هدف اصلی‌اش این است که پول مردم یا همان سپرده‌ها از بین نرود و بحران آن بانک به کل شبکه بانکی سرایت نکند. برای یک فرد عادی، برقراری مدیریت ویژه به معنای آن است که اگرچه دارایی‌اش در خطر بوده، اما حالا یک نهاد حاکمیتی مسئولیت بازگشت ثبات را پذیرفته است؛ هرچند ممکن است در این مسیر، روند نقد کردن دارایی‌ها یا دریافت سود با محدودیت‌های موقتی روبه‌رو شود.