مجوز بی‌نام

مجوز بی‌نام در واقع یک «بسته آمادهٔ کسب‌وکار» است که دولت برای جذب سریع‌تر سرمایه طراحی کرده است. در روال عادی، یک کارآفرین ایرانی باید ماه‌ها در راهروهای ادارات برای گرفتن تاییدیه محیط‌زیست، منابع طبیعی و انشعابات آب و برق بدود، اما در این مدل، تمام این «امضاهای طلایی» از قبل گرفته شده است. نامِ سرمایه‌گذار در این مجوزها خالی است تا هر فرد یا شرکتی که صلاحیت و پول کافی داشته باشد، بدون درگیری با کاغذبازی‌های فرسایشی، کار را کلید بزند. این سازوکار برای اقتصاد ایران که از پیچیدگی اداری رنج می‌برد، حیاتی است چون ریسکِ خوابِ سرمایه را به شدت کم می‌کند. وقتی در استانی مجوزهای بی‌نام برای احداث پنل‌های خورشیدی یا واحدهای صنعتی از قبل آماده باشد، سرمایه‌گذار به جای خرید دلار یا سکه، تشویق می‌شود پولش را به بخش تولید ببرد. این یعنی چرخش سریع‌تر چرخ اقتصاد و ایجاد شغل واقعی که نتیجه مستقیم آن، کاهش فساد اداری و شفاف شدن مسیر ورود پول به پروژه‌های استانی است.