مالیات جنسی

مالیات جنسی شکلی از ادای دین به دولت است که در آن خبری از اسکناس و تراکنش بانکی نیست. در این روش، شهروند یا تولیدکننده بخشی از محصولِ فیزیکی خود یا ساعاتی از عمر و تخصصش را در اختیار حاکمیت می‌گذارد تا هزینه‌های عمومی پوشش داده شود. اگرچه در اقتصادهای مدرن بیشتر مالیات‌ها پولی هستند، اما این مدل هنوز در قالب‌هایی مثل واگذاری بخشی از محصولات کشاورزی در مناطق خاص یا خدمات اجباری دولتی وجود دارد.

در اقتصاد ایران، ملموس‌ترین مثال مالیات جنسی که مستقیماً روی زندگی جوانان اثر می‌گذارد، «خدمت سربازی» است؛ جایی که فرد به‌جای پرداخت پول برای تأمین امنیت، بخشی از نیروی کار و زمان خود را هزینه می‌کند. همچنین در برخی قراردادهای استخراج معادن، دولت به‌جای دریافت ریال، سهم خود را به‌صورت مستقیم از سنگ معدن یا محصول تولیدی برمی‌دارد. این نوع مالیات چون مستقیماً دارایی فیزیکی یا وقتِ فرد را می‌گیرد، روی قدرت سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی آینده او تأثیری متفاوت از مالیات بر درآمدِ پولی دارد.