قراردادهای جدید نفتی

قراردادهای جدید نفتی که به IPC معروف هستند، نسل نوین قراردادهای ایران برای توسعه میادین نفت و گاز به حساب می‌آیند. در مدل‌های قدیمی، شرکت‌های خارجی فقط پروژه را می‌ساختند و بعد از گرفتن دستمزد، میدان را تحویل می‌دادند و می‌رفتند؛ اما در قراردادهای جدید، این شرکت‌ها به جای پیمانکار، شبیه به یک شریک بلندمدت عمل می‌کنند. آن‌ها موظفند تکنولوژی روز را وارد کنند و چون سودشان به مقدار استخراج نفت بستگی دارد، تمام تلاش خود را می‌کنند تا از مخازن ایران بهینه‌تر و بیشتر برداشت شود.

اهمیت این قراردادها برای زندگی مردم در حفظ «توان ارزآوری» کشور است. بسیاری از چاه‌های نفت ایران پیر شده‌اند و اگر سرمایه و دانش فنی جدید برای احیای آن‌ها نباشد، تولید نفت و به دنبال آن درآمدهای دولت به شدت افت می‌کند که نتیجه‌اش کسری بودجه و تورم است. به زبان ساده، این قراردادها ابزاری هستند تا با استفاده از پول و تخصص خارجی، ثروتِ زیرِ زمین را به دلارهای نقد در بودجه ملی تبدیل کنند تا چرخ اقتصاد و معیشت با اطمینان بیشتری بچرخد.