قانون تنظیم بازار

قانون تنظیم بازار در واقع دستِ مرئی دولت در سفره و معیشت مردم است. این قانون به نهادهای اجرایی اجازه می‌دهد تا بر قیمت‌گذاری کالاها نظارت کنند، جلوی احتکار را بگیرند و در صورت لزوم، با واردات یا ممنوعیت صادرات، تعادل را به بازار برگردانند. هدف اصلی این است که شوک‌های ناگهانی ارزی یا کمبود مواد اولیه، بلافاصله باعث پرواز قیمت‌ها در مغازه‌ها نشود و کالا به مقدار کافی در دسترس باشد. برای شما به عنوان مصرف‌کننده، اثر این قانون را می‌توان در قیمت‌های مصوب یا همان نرخ‌های دولتی دید. مثلاً وقتی قیمت گوشت یا مرغ در بازار جهش می‌کند، دولت با استناد به این قوانین، ذخایر استراتژیک را توزیع کرده یا سقف قیمتی تعیین می‌کند. اگرچه این کار در کوتاه‌مدت مانع از کوچک شدن ناگهانی سفره‌ها می‌شود، اما اگر توازن بین سود تولیدکننده و توان خرید مردم رعایت نشود، ممکن است به پدیده‌هایی مثل بازار سیاه یا کمبود کالا در قفسه فروشگاه‌ها منجر شود.