فولاد سبز

تولید فولاد به‌طور سنتی با سوزاندن زغال‌سنگ و انتشار حجم عظیمی از دی‌اکسیدکربن گره خورده است. فولاد سبز این مسیر را تغییر می‌دهد؛ در این روش، انرژی مورد نیاز کوره از منابع تجدیدپذیر یا هیدروژن تأمین می‌شود تا به‌جای دود غلیظ، عمدتاً بخار آب از دودکش‌ها خارج شود. این تحول فراتر از یک انتخاب اخلاقی، یک ضرورت صنعتی برای کشورهایی است که می‌خواهند در زنجیره تأمین جهانی باقی بمانند.

برای اقتصاد ایران که بخش بزرگی از درآمد ارزی و ارزش بازار بورس آن به فلزات وابسته است، فولاد سبز یعنی امنیتِ دارایی سهامداران. با وضع قوانین سخت‌گیرانه بین‌المللی مانند مالیات کربنی، اگر غول‌های فولادی ایران مثل فولاد مبارکه یا خوزستان به سمت تولید پاک نروند، محصولاتشان در بازارهای جهانی گران‌تر از رقبا تمام شده و سودآوری آن‌ها به‌شدت افت می‌کند. بنابراین، سرمایه‌گذاری روی این فناوری، مستقیماً با پایداری سود سهام و حفظ ارزش پول ملی در بلندمدت گره خورده است.