سیاست پولی انبساطی

وقتی اقتصاد بی‌حال می‌شود و خرید و فروش افت می‌کند، بانک مرکزی با سیاست انبساطی وارد عمل می‌شود تا «پولِ در دسترس» را زیاد کند. در این حالت، بانک مرکزی نرخ بهره را پایین می‌آورد یا به بانک‌ها اجازه می‌دهد وام‌های بیشتری بدهند. هدف این است که مردم برای خرید کالا یا مسکن و شرکت‌ها برای تولید، انگیزه پیدا کنند و پولشان را از بانک بیرون بکشند و در بازار خرج کنند. در واقعیتِ اقتصاد ایران، این سیاست مثل یک تیغ دو لبه عمل می‌کند. از یک طرف ممکن است وام گرفتن برای خرید خودرو یا راه‌اندازی یک مغازه راحت‌تر شود، اما از طرف دیگر، وقتی ریالِ زیادی وارد بازار می‌شود و تولید به همان نسبت رشد نمی‌کند، قیمت دلار و کالاها بالا می‌رود. برای یک شهروند عادی، سیاست انبساطی یعنی احتمالاً قیمت دارایی‌هایی مثل طلا و مسکن رشد می‌کند، اما قدرت خریدِ حقوقِ ثابتش در برابر تورم ضعیف‌تر می‌شود.