سیاست اعتباری

سیاست اعتباری در واقع فرمانِ هدایتِ نقدینگی توسط بانک مرکزی است. برخلاف سیاست پولی که با کلِ حجم پول سر و کار دارد، سیاست اعتباری تعیین می‌کند که این پول‌ها «کجا» بروند. مثلاً بانک مرکزی به بانک‌ها ابلاغ می‌کند که درصد مشخصی از منابع خود را حتماً به بخش مسکن یا تولید اختصاص دهند و یا سقفِ مشخصی برای وام‌های مصرفی و کارت‌های اعتباری تعیین کنند تا از ورودِ پول به بازارهای سوداگرانه جلوگیری شود.

این سیاست مستقیماً روی توان خرید و کسب‌وکار شما اثر می‌گذارد. وقتی سیاست اعتباریِ انقباضی در ایران حاکم می‌شود، دریافت وامِ خرید خودرو یا کالا برای مردم سخت‌تر شده و بانک‌ها به بهانه نبودِ منابع، از پرداخت تسهیلات خرد عقب‌نشینی می‌کنند. در مقابل، اگر دولت بخواهد بخش خاصی مثل ساخت مسکن ملی را رونق دهد، با ابزارِ سیاست اعتباری، بانک‌ها را مجبور می‌کند که اولویتِ پرداخت وام را به سازندگان بدهند که این کار می‌تواند باعث جابه‌جاییِ تورم و رونق بین بازارهای مختلف شود.