سهمیه واردات

سهمیه واردات ابزاری است که دولت با آن تعیین می‌کند در یک بازه زمانی مشخص، چه مقدار از یک کالای خاص اجازه ورود به کشور را دارد. این سقف می‌تواند به صورت مقداری یا ارزشی باشد. در واقع دولت با این کار، شیرِ ورود کالا را تا نیمه می‌بندد تا هم ذخایر ارزی کشور را مدیریت کند و هم به تولیدکننده داخلی فرصت دهد بدون رقیب خارجی فعالیت کند.

وقتی سهمیه واردات برای کالایی مثل لوازم خانگی یا خودرو اعمال می‌شود، اولین نتیجه‌اش در بازار ایران کمیابی و گرانی است. چون تقاضای مردم ثابت مانده اما عرضه محدود شده، قیمت‌ها بالا می‌رود و تنوع کالا کم می‌شود. از طرفی، چون داشتنِ مجوزِ واردات یا همان ثبت سفارش سودآور می‌شود، این سهمیه‌ها گاهی باعث ایجاد رانت می‌شوند؛ یعنی کسانی که به این مجوزها دسترسی دارند، کالا را وارد کرده و با قیمت بسیار بالاتر در بازار آزاد به دست مصرف‌کننده می‌رسانند.