سبد کالای اساسی

سبد کالای اساسی در واقع لیستی از اقلام حیاتی زندگی است که دولت‌ها متعهد می‌شوند دسترسی مردم به آن‌ها را با قیمتی معقول تضمین کنند. در اقتصاد ایران، این سبد معمولاً شامل کالاهایی مثل برنج، روغن نباتی، قند و شکر، مرغ، گوشت قرمز و پنیر است. دولت با ابزارهایی مثل اختصاص ارز ترجیحی یا توزیع مستقیم از طریق طرح‌هایی مانند کالابرگ الکترونیک، سعی می‌کند اجازه ندهد قیمت این کالاها همپای تورم عمومی و نرخ دلار آزاد بالا برود. اهمیت این سبد زمانی مشخص می‌شود که قدرت خرید ریال کاهش می‌یابد. برای یک خانواده ایرانی، نوسان قیمت در این کالاها مستقیماً روی سلامت و هزینه‌های ماهانه اثر می‌گذارد. وقتی دولت از سبد کالا صحبت می‌کند، هدفش این است که حتی در سخت‌ترین شرایط اقتصادی، حداقل‌های تغذیه‌ای با قیمتی ثابت یا یارانه‌ای به دست مصرف‌کننده برسد تا شوک‌های ارزی باعث حذف مواد ضروری از سفره‌های دهک‌های پایین جامعه نشود.