تملک دارایی‌های سرمایه‌ای

این اصطلاح که در گفتگوهای روزمره به بودجه عمرانی معروف است، بخشی از مخارج دولت را نشان می‌دهد که صرف خرید، ساخت یا نوسازی اموالِ باارزش و ماندگار می‌شود. برخلاف هزینه‌های جاری که صرف پرداخت حقوق و امور اداری می‌شود، این پول قرار است به شکل فیزیکی در قالب پل، نیروگاه، یا تجهیزات صنعتی در سطح کشور باقی بماند و ظرفیت تولید ثروت را بالا ببرد. برای من و شما، وضعیت این بودجه نشان‌دهنده کیفیت زندگی در سال‌های آینده است. وقتی بودجه تملک دارایی‌های سرمایه‌ای به دلیل تورم یا کسری بودجه محقق نمی‌شود، پروژه‌هایی مثل متروی شهرهای بزرگ یا اتوبان‌های بین‌شهری نیمه‌کاره می‌مانند. در اقتصاد ایران، رونق این بخش به معنای ایجاد شغل در صنایع وابسته مثل سیمان و فولاد و در نهایت بهبودِ دسترسی مردم به خدمات باکیفیت است؛ بنابراین کاهش آن زنگ خطری برای فرسودگی زیرساخت‌های کشور محسوب می‌شود.