ترمز بدهی

ترمز بدهی مثل یک کمربند ایمنی برای بودجه دولت عمل می‌کند. این قانون یا قاعده مالی، سقف مشخصی برای استقراض دولت تعیین می‌کند تا مخارجش از درآمدهایش خیلی فاصله نگیرد. در واقع، هدف این است که دولت‌ها نتوانند بار هزینه‌های امروز خود را با گرفتن وام‌های کلان یا فشار به بانک مرکزی، به دوش نسل‌های آینده یا جیب مردم بیندازند.

در اقتصاد ایران، وقتی ترمز بدهی وجود نداشته باشد یا رعایت نشود، دولت برای پوشش هزینه‌هایی مثل حقوق کارمندان یا پروژه‌های عمرانی، به سراغ استقراض از سیستم بانکی می‌رود. نتیجه این کار، رشد نقدینگی و در نهایت تورمی است که مستقیماً قدرت خرید شما را در بازار مسکن و کالا‌های اساسی کم می‌کند. وجود یک ترمز بدهی واقعی یعنی دولت مجبور شود به جای راهکارهای تورم‌زا، هزینه‌هایش را شفاف مدیریت کند تا ارزش پول ملی حفظ شود.