ترانزیت دریایی

ترانزیت دریایی یعنی بنادر ایران مثل یک ایستگاه میانی عمل کنند تا کالای یک کشور خارجی به مقصد کشور دیگری برسد. در این مسیر، کشتی‌ها در بنادری مثل بندرعباس یا چابهار پهلو می‌گیرند و بار خود را تخلیه یا جابه‌جا می‌کنند. این کار برای ایران شبیه به داشتن یک اتوبان پرتردد است که از هر خودروی عبوری حق عوارض و خدمات می‌گیرد، با این تفاوت که اینجا درآمدها به صورت ارزی و از شرکت‌های بزرگ بین‌المللی دریافت می‌شود.

رونق ترانزیت دریایی مستقیماً روی ارزش پول ملی و اشتغال اثر دارد؛ چون هرچه بار بیشتری از مسیر ایران بگذرد، نیاز به راننده کامیون، کارگر بندر، انباردار و متخصص گمرک بیشتر می‌شود و ارز بیشتری وارد چرخه اقتصادی کشور خواهد شد. به عنوان مثال، وقتی کالاهای هندی از مسیر ایران به روسیه می‌روند، نه تنها هزینه حمل‌ونقل برای منطقه کاهش می‌یابد، بلکه جایگاه اقتصادی ایران را به عنوان یک شاهراه امن تثبیت می‌کند که نتیجه آن ثبات بیشتر در بازارهای داخلی است.