تأمین مالی فروشنده

تأمین مالی فروشنده زمانی اتفاق می‌افتد که یک شرکت برای فروش کالا یا خدماتش، خودش دست‌به‌کار می‌شود و به مشتری وام یا اعتبار می‌دهد. در این حالت، خریدار به‌جای اینکه سراغ بانک برود، با فروشنده توافق می‌کند که مبلغ را در آینده یا طی چند قسط پرداخت کند. این کار معمولاً با دریافت چک صیادی یا سفته انجام می‌شود و به فروشنده کمک می‌کند تا در بازارهای راکد، کالاهایش را سریع‌تر بفروشد. در اقتصاد ایران که گرفتن وام از بانک‌ها فرآیندی طولانی و دشوار دارد، این روش گره‌گشای بسیاری از کسب‌وکارهای کوچک و بزرگ است. برای مثال، وقتی یک کارخانه فولاد، شمش‌های خود را به یک کارگاه قطعه‌سازی به‌صورت اعتباری یا با چک سه ماهه می‌فروشد، عملاً دارد هزینه‌ی تولید آن کارگاه را تأمین مالی می‌کند. برای مردم عادی هم خرید اقساطی خودرو یا لوازم خانگی از نمایندگی‌ها، نمونه‌ای ملموس از این سازوکار است که اجازه می‌دهد در شرایط تورمی، بدون داشتن نقدینگی کامل، صاحب کالا شوند.