برات کارت

برات‌کارت در واقع نسخه مدرن و الکترونیک همان برات قدیمی است که حالا در قالب سامانه‌های بانکی برای تامین مالی تولید استفاده می‌شود. این ابزار به جای پول نقد در معاملات بین شرکت‌ها جابه‌جا می‌شود؛ یعنی وقتی یک واحد تولیدی نقدینگی کافی ندارد، بانک برای او برات‌کارت صادر می‌کند تا بتواند مواد اولیه بخرد. با این کار، فروشنده مطمئن است که در تاریخ سررسید، پول خود را از بانک می‌گیرد و خریدار هم فرصت پیدا می‌کند تا کالایش را تولید کرده و بفروشد.

در اقتصاد ایران که همواره با مشکل کمبود نقدینگی و تورم دست‌وپنج نرم می‌کند، برات‌کارت یک راه نجات برای تولیدکننده است. به عنوان مثال، یک کارخانه تولید لوازم خانگی می‌تواند به جای وام گرفتن، از برات‌کارت برای خرید ورق فولاد استفاده کند. فولادساز هم می‌تواند همان برات را بابت بدهی‌هایش به شرکت برق یا معدن واگذار کند. این چرخه باعث می‌شود بدون نیاز به چاپ پول جدید توسط بانک مرکزی که منجر به تورم می‌شود، چرخ تولید حرکت کند و فشار کمتری به منابع نقدی بانک‌ها وارد شود.