بانکرینگ

بانکرینگ در واقع همان پمپ‌بنزین دریایی برای کشتی‌های تجاری و نفت‌کش‌های اقیانوس‌پیماست. کشتی‌های بزرگی که در مسیرهای طولانی حرکت می‌کنند، نمی‌توانند تمام سوخت موردنیازشان را از مبدأ حمل کنند؛ بنابراین در نقاط استراتژیک توقف کرده و سوخت‌گیری می‌کنند. این فرآیند فقط شامل فروش سوخت نیست، بلکه زنجیره‌ای از خدمات مثل تأمین آب شیرین، مواد غذایی، قطعات یدکی و حتی تعویض خدمه را هم شامل می‌شود که همگی درآمد ارزی مستقیم نصیب کشور میزبان می‌کنند.

برای اقتصاد ایران، بانکرینگ یک راه هوشمندانه برای خام‌فروشی نکردن است. پالایشگاه‌های ما مقدار زیادی نفت‌کوره یا همان مازوت تولید می‌کنند که در بازارهای جهانی مشتری سختی دارد، اما همین محصول، خوراک اصلی موتور کشتی‌هاست. وقتی ما این سوخت را در بنادری مثل بندرعباس یا قشم به کشتی‌های عبوری می‌فروشیم، در واقع مازوت کم‌ارزش را به قیمت بین‌المللی و با ارز معتبر به فروش رسانده‌ایم. رونق این صنعت یعنی ایجاد شغل در سواحل جنوبی و افزایش ورود دلار به کشور که در نهایت به ثبات اقتصادی و تقویت ارزش پول ملی کمک می‌کند.