اسلات فرودگاهی

اسلات فرودگاهی را مثل «نوبت‌دهی» در یک نانوایی شلوغ تصور کنید؛ با این تفاوت که اینجا نوبت برای پرواز هواپیماهاست. چون ظرفیت باندها، گیت‌ها و پارکینگ‌های فرودگاه محدود است، سازمان هواپیمایی به هر شرکت زمان مشخصی را برای استفاده از این امکانات اختصاص می‌دهد. بدون داشتن این مجوز یا اسلات، هیچ هواپیمایی اجازه ندارد چرخ‌هایش را روی باند بگذارد یا مسافرگیری کند. در واقع، اسلات‌ها دارایی‌های نامشهود اما بسیار گران‌قیمت ایرلاین‌ها هستند که ظرفیت عملیاتی آن‌ها را تعیین می‌کنند.

این موضوع مستقیماً روی جیب و زمان شما اثر می‌گذارد. وقتی اسلات‌های مرغوب (مثلاً پروازهای صبح زود در مسیر تهران-مشهد) در دست چند شرکت خاص باشد، رقابت کاهش یافته و قیمت بلیط در آن ساعات افزایش می‌یابد. در ایران، محدودیت اسلات در فرودگاه‌های پرترددی مثل مهرآباد یا فرودگاه امام، باعث می‌شود که ایرلاین‌ها برای تصاحب زمان‌های طلایی رقابت کنند؛ اگر شرکتی اسلات خود را به دلیل نقص فنی یا تاخیر از دست بدهد، کل زنجیره پروازهای بعدی آن دچار اختلال شده و مسافران با تاخیرهای طولانی و خسته‌کننده مواجه می‌شوند.