استاندارد حرفه‌ای

استاندارد حرفه‌ای مثل یک میثاق‌نامه یا نقشه راه برای کسانی است که با پول و اعتماد مردم سر و کار دارند. این استانداردها تعیین می‌کنند که یک کارشناس بورس یا مشاور مالی چطور باید رفتار کند تا منافع شخصی خودش را به سود مشتری ترجیح ندهد. در واقع، این‌ها قوانینی فراتر از بخشنامه‌های خشک دولتی هستند که به رفتار و کیفیت کارِ متخصصان نظم می‌دهند و امانت‌داری را به یک اصل اجباری تبدیل می‌کنند.

در اقتصاد ایران که نوسانات زیاد است، رعایت این استانداردها جلوی سیگنال‌فروشی‌های فریبنده یا دست‌کاری در گزارش‌های مالی شرکت‌ها را می‌گیرد. وقتی یک حسابرس در تهران طبق استاندارد حرفه‌ای عمل می‌کند، شما می‌توانید به سود اعلام‌شده در سامانه کدال اعتماد کنید و با خیال راحت‌تری برای خرید سهام تصمیم بگیرید؛ چون می‌دانید او اجازه ندارد برای خوشایند مدیران شرکت، واقعیت‌های مالی را پنهان کند یا ارقام را به نفع آن‌ها تغییر دهد.

نبودِ این چارچوب‌ها یعنی هرج‌ومرج؛ جایی که دلال‌ها جای متخصصان را می‌گیرند و اطلاعات غلط باعث سوختن دارایی مردم می‌شود. تقویت استاندارد حرفه‌ای در نهادهایی مثل سازمان بورس یا بانک‌ها، باعث می‌شود امنیتِ سرمایه‌گذاری بالا برود و ریسکِ کلاهبرداری یا تحلیل‌های جهت‌داری که هدفشان خالی کردن جیب سهامدار خرد است، به حداقل برسد تا هر کسی نتواند با ادعاهای واهی، بازار را به بازی بگیرد.