آزادی فردی

آزادی فردی یعنی شما به عنوان یک ایرانی، صاحبِ اختیارِ وقت، تخصص و پولی هستید که با زحمت به دست آورده‌اید. این یعنی دولت یا هر نهاد دیگری نباید به شما دیکته کند که حتماً در فلان صنعت کار کنید یا پولتان را فقط در مسیری که آن‌ها می‌پسندند خرج کنید. در واقع، این مفهوم می‌گوید تا زمانی که به کسی آسیب نمی‌زنید، حق دارید برای زندگیِ اقتصادیِ خودتان، از خریدِ طلا و مسکن گرفته تا راه‌اندازیِ یک استارتاپ، مستقل تصمیم بگیرید و مالکِ دسترنجِ خود باشید. اهمیتِ این موضوع زمانی روشن می‌شود که با سدِ بزرگی به نام «مجوزهای دست‌وپاگیر» یا «قیمت‌گذاری دستوری» برخورد می‌کنید. وقتی یک جوانِ ایرانی برای شروعِ یک کارِ ساده باید ماه‌ها درگیرِ امضاهای مختلف باشد، یعنی آزادیِ اقتصادیِ او محدود شده است. هرچه این آزادی بیشتر باشد، رقابتِ سالم شکل می‌گیرد و شما گزینه‌های بیشتری برای خرید و سرمایه‌گذاری دارید؛ اما وقتی این حق محدود شود، رانت و پارتی‌بازی جای تلاشِ فردی را می‌گیرد و در نهایت انگیزه برای خلقِ ثروت در جامعه از بین می‌رود.