آبیاری غرقابی

آبیاری غرقابی یا سنتی، ساده‌ترین راه برای رساندن آب به محصولات کشاورزی است که در آن جوی‌های آب باز می‌شوند تا کل سطح مزرعه مثل یک استخر کم‌عمق زیر آب برود. در این روش، گیاه هر چقدر نیاز داشته باشد برمی‌دارد، اما بخش بزرگی از آب قبل از اینکه به ریشه برسد، تبخیر شده یا به اعماق زمین می‌رود که دسترسی به آن دیگر ممکن نیست.

در ایران که با بحران جدی آب روبروست، ادامه این روش یعنی هدر دادن سرمایه‌ای که جایگزین ندارد. وقتی کشاورز پسته در کرمان یا گندم‌کار در خوزستان از این روش استفاده می‌کند، هزینه تمام‌شده محصول به دلیل نیاز به حفر چاه‌های عمیق‌تر بالا می‌رود. این یعنی در بلندمدت، قیمت میوه و نان در سفره شما گران‌تر می‌شود و ذخایر آبی کشور که پشتوانه امنیت غذایی هستند، با سرعت بیشتری تخلیه می‌شوند.

تغییر از آبیاری غرقابی به روش‌های قطره‌ای، نیازمند سرمایه‌گذاری سنگین است که اغلب از توان کشاورز خارج است. در حال حاضر بهره‌وری آب در این روش زیر ۴۰ درصد است؛ یعنی از هر ۱۰ لیتر آبی که برای تولید محصول در ایران مصرف می‌شود، ۶ لیتر آن عملاً بدون هیچ سودی برای اقتصاد کشور از بین می‌رود و این یعنی اتلاف منابع ملی که مستقیماً روی تورم مواد غذایی اثر می‌گذارد.