آب غیرمتعارف

آب غیرمتعارف در واقع همان «آخرین راه چاره» برای کشوری خشک مثل ایران است. وقتی بارندگی کم می‌شود و رودخانه‌ها و سفره‌های زیرزمینی دیگر جوابگوی نیاز ما نیستند، سراغ منابعی می‌رویم که به‌طور طبیعی قابل خوردن یا استفاده در صنعت نیستند؛ مثل آب شور خلیج‌فارس، فاضلاب شهری که باید تصفیه شود (پساب)، یا آب‌های بسیار عمیق در لایه‌های سنگی زمین. استخراج و شیرین‌کردن این آب‌ها برخلاف آب باران، رایگان نیست و به سرمایه‌گذاری‌های میلیاردی نیاز دارد.

در اقتصاد ایران، این موضوع مستقیماً با سودآوری صنایع بزرگی مثل فولاد و مس در مناطق کویری گره خورده است. وقتی یک کارخانه در کرمان یا یزد مجبور می‌شود برای ادامه تولید، آب را از صدها کیلومتر دورتر و از دریا با هزینه گزاف به کارخانه برساند، هزینه تمام‌شده محصولش بالا می‌رود. برای مردم عادی هم، تکیه بر آب غیرمتعارف یعنی در آینده دیگر نمی‌توان انتظار آب ارزان داشت؛ چرا که هزینه نگهداری تصفیه‌خانه‌ها و دستگاه‌های آب‌شیرین‌کن بسیار بیشتر از چاه‌های قدیمی است و این یعنی فشار بیشتر بر بودجه عمومی و قبض‌های آب.