گردشگری انبوه

گردشگری انبوه زمانی رخ می‌دهد که تمرکزِ یک منطقه فقط بر جذبِ بیشترین تعدادِ ممکنِ مسافر باشد، بدون اینکه به توانِ جاده‌ها، منابع آب یا سیستم دفع زباله توجه شود. در این حالت، کیفیتِ تجربه سفر افت می‌کند و مقصد به جای فضایی برای آرامش، به محیطی شلوغ و فرسوده تبدیل می‌شود که خدماتِ عمومی آن پاسخگوی نیازِ هم‌زمانِ گردشگران و بومیان نیست.

در اقتصاد ایران، این وضعیت را به‌وضوح در ایام نوروز در شهرهای شمالی یا در فصل‌های خاص در جزیره هرمز می‌بینیم. اگرچه این هجومِ مسافر پولِ سریعی را وارد بازارِ محلی می‌کند، اما هم‌زمان باعثِ تورمِ شدید در قیمتِ اقلامِ اساسی و اجاره‌بهای مسکن برای ساکنانِ دائمی می‌شود. در واقع، سودِ حاصل از این نوع گردشگری اغلب صرفِ جبرانِ تخریب‌های محیط‌زیستی و فرسودگیِ زیرساخت‌ها می‌شود و در درازمدت، با از بین رفتنِ جذابیتِ منطقه، منبعِ درآمدِ پایدارِ مردمِ محلی را تهدید می‌کند.