کمک‌های فنی و اعتباری

کمک‌های فنی و اعتباری در واقع سهمی از بودجه عمومی کشور است که به جای پرداخت مستقیم و بلاعوض، برای «ارزان کردن تسهیلات» به کار می‌رود. دولت این پول را نزد بانک‌های عامل سپرده‌گذاری می‌کند تا بانک بتواند به جای سودهای رایج و سنگین بازار، وام‌هایی با نرخ بسیار پایین‌تر به بخش‌های خاصی مثل صنایع کوچک یا طرح‌های دانش‌بنیان بدهد. در حقیقت، دولت با این کار مابه‌تفاوت سود را از جیب خود می‌پردازد تا سرمایه‌گذاری در تولید برای بخش خصوصی صرفه اقتصادی پیدا کند.

این اعتبار مستقیماً روی قیمت تمام‌شده کالاها و پایداری شغل‌ها در ایران اثر دارد. به عنوان مثال، وقتی یک واحد گلخانه‌ای در یزد برای نوسازی سیستم آبیاری خود وام می‌گیرد، اگر مجبور به پرداخت سودهای بانکی متعارف باشد، قیمت محصول نهایی‌اش به شدت بالا می‌رود؛ اما با استفاده از این کمک‌ها، هزینه مالی او کاهش یافته و می‌تواند در بازار رقابت کند. برای مردم عادی، رونق این کمک‌ها به معنای حفظ ظرفیت تولید، جلوگیری از موج اخراج کارگران و کنترل نسبی قیمت کالاها در بلندمدت است.