پیشرفت فیزیکی
پیشرفت فیزیکی یعنی اندازهگیریِ عینیِ کارهای انجامشده در یک پروژه ساختمانی یا صنعتی. وقتی دولت بودجهای را برای ساختِ یک سد یا بیمارستان کنار میگذارد، این شاخص به ما میگوید که دقیقاً چند درصد از آجرها روی هم چیده شده یا چند کیلومتر از آسفالت ریخته شده است. در واقع، این عدد نشاندهنده واقعیتِ روی زمین است و با پیشرفت ریالی که فقط نشاندهنده مقدار پولِ خرج شده است، تفاوت اساسی دارد.
در اقتصاد ایران، شکاف بین پیشرفت فیزیکی و بودجهی مصرفشده یک چالش بزرگ است؛ یعنی ممکن است تمام پولِ یک پروژه خرج شده باشد اما ساختمان هنوز نیمهکاره بماند. برای مردم، کند بودن پیشرفت فیزیکی به معنای معطل ماندن سرمایههای ملی در پروژههای کلنگزنی شده است که سالها طول میکشند. مثلاً وقتی پیشرفت فیزیکی یک آزادراه پس از ده سال هنوز ۵۰ درصد است، یعنی پولِ مالیاتدهندگان در پروژهای حبس شده که نه تنها سودی نمیرساند، بلکه با تورمِ هر ساله، هزینه تمامشدهاش برای جیبِ مردم چندین برابر میشود.
چرا الان مهم است
تازهبا تغییر رویکرد دولت به سمت تکمیل پروژههای نیمهتمام بهجای کلنگزنیهای جدید، «پیشرفت فیزیکی» به سنجهای حیاتی برای سنجش وعدهها تبدیل شده است. این مفهوم برای شهروندانی که سالها منتظر افتتاح طرحهای عمرانی محلی هستند، مشخص میکند که بودجههای تخصیصیافته واقعاً چقدر به ساختوساز روی زمین منجر شده و چقدر تا بهرهبرداری نهایی فاصله داریم.
آخرین اخبار با این مفهوم
تغییر استراتژی دولت چهاردهم: اولویت با تکمیل پروژههای نیمهتمام به جای کلنگزنی جدید
دولت چهاردهم با توقف پروژههای جدید، تکمیل طرحهای نیمهتمام عمرانی و مسکن ملی را اولویت اصلی خود قرار داد.
۴ مهر ۱۴۰۵