نفت روی آب

وقتی ایران نمی‌تواند نفت تولیدی خود را به سرعت بفروشد، به جای بستن چاه‌ها که هزینه‌بر است، نفت را در کشتی‌های نفتکش بزرگ روی خلیج فارس نگه می‌دارد. این تانکرهای شناور مثل انبارهای موقتی عمل می‌کنند که منتظرند مشتری پیدا شود یا راهی برای دور زدن محدودیت‌های صادراتی باز شود. در واقع، این نفت نه در زمین است و نه در جیب دولت، بلکه در میانه راه معلق مانده است. افزایش حجم نفت روی آب برای مردم ایران یک زنگ خطر اقتصادی است؛ چون نشان می‌دهد درآمدهای ارزی دولت کاهش یافته و احتمالاً کسری بودجه و تورم در پیش است. مثلاً وقتی خبر می‌رسد که تعداد تانکرهای ذخیره در خارگ زیاد شده، بازار ارز نگران می‌شود؛ چون می‌فهمد دلار کمتری وارد کشور خواهد شد و این موضوع مستقیماً روی قیمت کالاهای وارداتی و قدرت خرید ما اثر می‌گذارد.