نظم بین‌المللی لیبرال

این اصطلاح به سیستمی اشاره دارد که بعد از جنگ جهانی دوم ساخته شد تا کشورها به جای درگیری، از طریق تجارت با هم تعامل کنند. در این چارچوب، نهادهایی مثل سازمان تجارت جهانی تلاش می‌کنند موانع خرید و فروش بین کشورها را بردارند و یک زبان مشترک برای اقتصاد جهانی بسازند. هدف این است که جابه‌جایی پول و کالا در دنیا با امنیت و پیش‌بینی‌پذیری انجام شود تا ریسک سرمایه‌گذاری کاهش یابد.

برای ما در ایران، این نظم مستقیماً روی قیمت موبایل، خودرو و حتی مواد اولیه کارخانه‌ها اثر می‌گذارد. وقتی به دلیل تحریم‌ها یا چالش‌های بانکی از این چرخه فاصله می‌گیریم، هزینه تجارت برای تاجر ایرانی بالا می‌رود؛ چون مجبور است برای دور زدن محدودیت‌ها مبالغ بیشتری به واسطه‌ها بپردازد. در نهایت، این هزینه اضافه از جیب مصرف‌کننده ایرانی و به صورت تورم یا گرانی کالاها پرداخت می‌شود.

ثبات این نظم بر ارزش دارایی‌های مردم نیز اثرگذار است. در دنیایی که قواعد این سیستم حاکم باشد، صادرات نفت و ورود سرمایه خارجی به ایران ساده‌تر شده و این موضوع می‌تواند به تقویت ریال و آرامش بازار ارز کمک کند. در مقابل، هرچه این نظم ضعیف‌تر شود یا ایران از آن دورتر بماند، نااطمینانی در بازارها بیشتر شده و تامین نیازهای اساسی کشور با دشواری و هزینه بسیار بالاتری انجام خواهد شد.