مسکن کارگری

مسکن کارگری در واقع تلاشی برای حذف سود واسطه‌گری و هزینه زمین از قیمت نهایی خانه است تا افرادی با درآمد محدود بتوانند صاحب‌خانه شوند. در اقتصاد ایران، این پروژه‌ها معمولاً از طریق تعاونی‌های مسکن در حاشیه شهرهای بزرگ یا نزدیکی شهرک‌های صنعتی شکل می‌گیرند. دولت با واگذاری زمین‌های ارزان و بانک‌ها با ارائه تسهیلات حمایتی، سعی می‌کنند فاصله میان قدرت خرید کارگر و قیمت سرسام‌آور بازار آزاد مسکن را پر کنند. اهمیت این نوع مسکن زمانی لمس می‌شود که بدانیم بخش بزرگی از دستمزد کارگران در شهرهایی مثل تهران یا اصفهان صرف اجاره‌نشینی می‌شود. موفقیت این طرح‌ها مستقیماً روی قدرت خرید سایر کالاها اثر می‌گذارد؛ یعنی اگر کارگری در پروژه‌هایی مثل مسکن ملی یا تعاونی‌های کارگری صاحب‌خانه شود، درآمدش به جای واریز به جیب صاحب‌خانه، صرف آموزش و سلامت خانواده می‌شود. البته چالش بزرگ در ایران، تورم مصالح ساختمانی است که گاهی باعث طولانی شدن پروژه‌ها و افزایش آورده نقدی کارگران می‌شود.