مالیات دیجیتال

مالیات دیجیتال یعنی پولی که دولت از درآمد حاصل از فعالیت‌های فضای مجازی، مثل فروش کالا در اینستاگرام، تبلیغات اینفلوئنسرها یا پورسانتِ اپلیکیشن‌های خدماتی دریافت می‌کند. برخلاف مالیات‌های قدیمی که بر اساس متراژ مغازه یا فاکتورهای کاغذی محاسبه می‌شد، در اینجا تمرکز روی تراکنش‌های بانکی و حجم فعالیت در پلتفرم‌های آنلاین است تا دولت از اقتصاد بزرگی که در گوشی‌های موبایل جریان دارد، سهم قانونی خود را برای بودجه عمومی بردارد.

این موضوع مستقیماً روی جیب مصرف‌کننده اثر می‌گذارد؛ برای مثال وقتی مالیات جدیدی بر پلتفرم‌هایی مثل اسنپ، تپسی یا دیجی‌کالا وضع می‌شود، بخشی از این هزینه معمولاً در قالب افزایش قیمت خدمات یا کالا به مشتری منتقل می‌شود. از سوی دیگر، این قانون باعث می‌شود فروشنده‌ای که در بازار تهران اجاره‌بها و مالیاتِ مغازه می‌دهد، در رقابت با فروشگاه‌های مجازی که هزینه‌های ثابت کمتری دارند، دچار تبعیض نشود. در واقع مالیات دیجیتال تلاشی است برای همسان‌سازی قوانین دنیای فیزیکی با واقعیت‌های جدید اقتصاد دیجیتال در ایران.