فرند-شورینگ

فرند-شورینگ در واقع جابه‌جا کردن مسیرهای تجاری از کشورهای رقیب به سمت کشورهای دوست است. در این مدل، دولت‌ها و شرکت‌ها ترجیح می‌دهند کالاهای استراتژیک خود را از جایی بخرند که ریسک قطع همکاری یا تحریم در زمان بحران‌های سیاسی وجود نداشته باشد. این رویکرد یعنی امنیتِ تأمین کالا، مهم‌تر از ارزان تمام شدن آن است و اولویت از «بهره‌وری صرف» به «پایداری سیاسی» تغییر می‌کند.

در اقتصاد ایران، این مفهوم را می‌توان در تلاش برای جایگزینی واردات از اروپا با کشورهایی مثل چین، روسیه یا همسایگان دید. وقتی ایران به سمت فرند-شورینگ می‌رود، یعنی می‌خواهد نوسانات قیمت کالاها یا نایاب شدن آن‌ها را که ناشی از تحریم‌های غربی است، با تکیه بر شرکای سیاسی‌اش کنترل کند. برای شما، این موضوع به معنای تغییر برند محصولات در بازار، تفاوت در کیفیت و قیمت تمام‌شده کالاهایی است که به واسطه روابط سیاسی وارد کشور می‌شوند و مستقیماً روی هزینه سبد معیشت اثر می‌گذارند.