ظرفیت بنادر

ظرفیت بنادر مجموع توان یک بندر برای پهلوگیری کشتی‌ها، تخلیه بار و انتقال آن به داخل کشور از طریق جاده و ریل است. این ظرفیت مثل گلوگاه یک قیف عمل می‌کند که هرچه گشادتر باشد، جریان ورود کالا به اقتصاد روان‌تر است. در ایران، بنادر راهبردی مثل شهید رجایی و امام خمینی نبض اصلی واردات کالاهای اساسی و صادرات غیرنفتی هستند و هرگونه کندی در آن‌ها، کل زنجیره تأمین کشور را با مشکل مواجه می‌کند. وقتی ظرفیت بنادر محدود باشد، کشتی‌ها در صف انتظار می‌مانند و هزینه‌ای سنگین به نام دموراژ به دلار پرداخت می‌شود. این هزینه اضافی مستقیماً روی قیمت محصولاتی مثل گوشت، مرغ و روغن که وابسته به نهاده‌های وارداتی هستند، اثر می‌گذارد و باعث گرانی در بازار داخلی می‌شود. بهبود این ظرفیت و نوسازی تجهیزات بندری به معنای کاهش هزینه‌های پنهان تجارت و کمک به ثبات قیمت‌ها در سفره مردم است.