صنایع تکمیلی

صنایع تکمیلی در واقع حلقه‌های آخر زنجیره تولید هستند که مواد اولیه را از کارخانه‌های بزرگ مادر می‌گیرند و به محصولاتی تبدیل می‌کنند که ما هر روز در زندگی می‌بینیم. به زبان ساده، اگر یک مجتمع پتروشیمی مواد پلاستیکی خام تولید کند، این «صنعت تکمیلی» است که آن مواد را به ظروف آشپزخانه، قطعات خودرو یا لوله‌های ساختمانی تبدیل می‌کند. در اقتصاد ایران که وابسته به نفت و گاز است، این بخش نقش پل میان منابع زیرزمینی و سفره مردم را ایفا می‌کند.

اهمیت این صنایع برای جیب مردم در دو بخش اشتغال و قیمت تمام‌شده است. برخلاف پالایشگاه‌های بزرگ که با سرمایه نجومی شغل کمی ایجاد می‌کنند، کارگاه‌ها و کارخانه‌های تکمیلی با سرمایه کمتر، هزاران نفر را مشغول به کار می‌کنند. همچنین، رونق این صنایع باعث می‌شود برای خرید کالاهای پلاستیکی، نساجی یا فلزی نیازی به واردات با دلار گران نباشد؛ یعنی هرچه زنجیره تولید در داخل ایران کامل‌تر شود، نوسانات ارزی اثر کمتری بر قیمت کالاهای مصرفی و روزمره ما خواهد داشت.