سیاست‌گذاری کلان

سیاست‌گذاری کلان در واقع فرمان هدایت اقتصاد کشور است که در دستان دولت و بانک مرکزی قرار دارد. این سیاست‌ها به دو بخش اصلی تقسیم می‌شوند: سیاست‌های پولی که بانک مرکزی با تنظیم نرخ سود و کنترل حجم پول در بازار انجام می‌دهد، و سیاست‌های مالی که دولت از طریق بودجه‌بندی، دریافت مالیات و هزینه‌های عمرانی پیش می‌برد. هدف نهایی این است که چرخ اقتصاد نه آن‌قدر تند بچرخد که تورم همه چیز را ببلعد و نه آن‌قدر کند که رکود و بیکاری حاکم شود.

در ایران، این سیاست‌ها مستقیماً با نان و سفره مردم گره خورده است. به‌طور مثال، وقتی دولت برای تأمین بودجه خود به جای درآمدهای پایدار، به استقراض یا چاپ پول رو می‌آورد، یک سیاست کلانِ تورم‌زا اتخاذ کرده که نتیجه‌اش را شما در گران شدن ناگهانی دلار، مسکن و کالاهای اساسی حس می‌کنید. در مقابل، اگر سیاست‌گذار بتواند با انضباط مالی و تنظیم درست نرخ سود، نقدینگی را به سمت تولید هدایت کند، ارزش پول ملی حفظ شده و قدرت خرید شما در طول زمان ثابت می‌ماند؛ بنابراین هر تصمیم کلان، تعیین‌کننده قیمت فردا در مغازه‌هاست.