سوسیالیسم

سوسیالیسم یعنی اولویت دادن به «جمع» به‌جای «فرد» در اقتصاد. در این دیدگاه، ثروت‌های ملی مثل نفت، معادن و صنایع بزرگ نباید در دست چند نفر محدود باشد، بلکه دولت باید آن‌ها را اداره کند تا سودش به همه برسد. در واقع، دولت نقشِ پدری را بازی می‌کند که سعی دارد با گرفتنِ مالیات از ثروتمندان و توزیعِ آن میانِ نیازمندان، شکافِ بینِ فقیر و غنی را پر کند. در ایران، رگه‌های قوی سوسیالیسم را در مواردی مثل «یارانه‌های نقدی»، «بنزین سهمیه‌ای» و «آموزش و بهداشت رایگان» می‌بینیم. وقتی دولت قیمتِ نان یا برق را پایین‌تر از ارزش واقعی نگه می‌دارد، در حال اجرای یک سیاست سوسیالیستی است تا فشارِ زندگی بر اقشار کم‌درآمد کمتر شود. اما همین دخالت باعث می‌شود که انگیزه برای رقابتِ بخش خصوصی کمتر شده و گاهی کیفیتِ خدمات به‌دلیل نبودِ رقابت، افت کند. برای شما، سوسیالیسم یعنی امنیتِ شغلی بیشتر در استخدام‌های دولتی و دسترسی به کالاهای ارزانِ حمایتی، اما در مقابل، ممکن است به معنای تورمِ ناشی از کسری بودجهٔ دولت یا محدود شدنِ فرصت‌های بزرگ برای سرمایه‌گذاریِ خصوصی هم باشد. در واقع، سوسیالیسم تلاش می‌کند سفرهٔ حداقلی را برای همه تضمین کند، حتی اگر به قیمتِ کند شدنِ رشدِ کلِ اقتصاد تمام شود.