سوخت دریایی

سوخت دریایی که در ادبیات اقتصادی به آن بانکرینگ هم می‌گویند، در واقع غذای موتورِ کشتی‌های اقیانوس‌پیما و نفت‌کش‌هاست. برخلاف بنزین خودرو، این سوخت معمولاً از ته‌مانده‌های سنگین و غلیظ پالایش نفت مثل مازوت تهیه می‌شود. ایران به دلیل داشتن پالایشگاه‌های قدیمی، مازوت زیادی تولید می‌کند که بخش عمده‌ای از آن می‌تواند با تصفیه و کاهش گوگرد، به سوخت استاندارد برای کشتی‌های بین‌المللی تبدیل شود.

اهمیت این سوخت برای زندگی روزمره ما در هزینه حمل‌ونقل نهفته است؛ وقتی قیمت سوخت دریایی نوسان می‌کند، هزینه واردات کالاهای اساسی مثل برنج و روغن که با کشتی به بنادر ایران می‌آیند، مستقیماً تغییر می‌کند. از سوی دیگر، اگر ایران بتواند سهم خود را از بازار سوخت‌رسانی در خلیج فارس از رقیبانی مثل امارات پس بگیرد، درآمد ارزی عظیمی وارد کشور می‌شود که نتیجه آن تقویت پول ملی و کنترل تورم خواهد بود. در واقع، هر کشتی که در بنادر ایران سوخت‌گیری کند، به جای خروج ارز، باعث ورود دلار به چرخه اقتصادی کشور می‌شود.