سرمایهگذاری مشترک
در اقتصاد ایران، سرمایهگذاری مشترک شبیه به این است که دو شریک برای راهاندازی یک کسبوکار جدید، تواناییهای متفاوتشان را با هم ترکیب کنند؛ مثلاً یکی زمین و مجوزها را میآورد و دیگری دانش فنی و سرمایه نقدی را. در این روش، طرفین به جای اینکه به تنهایی بار سنگین و ریسک بالای یک پروژه را به دوش بکشند، یک قرارداد همکاری میبندند تا از منابع یکدیگر برای رسیدن به یک هدف مشترک استفاده کنند، بدون اینکه لزوماً کل شرکتهایشان با هم ادغام شود.
برای ما به عنوان مصرفکننده یا سهامدار، این همکاریها بسیار مهم است چون معمولاً باعث ورود تکنولوژیهای جدید یا کاهش هزینهها میشود. برای مثال، وقتی یک خودروساز داخلی با یک برند معتبر خارجی سرمایهگذاری مشترک انجام میدهد، نتیجهاش تولید خودرویی با استانداردهای بهتر در داخل کشور است. در بازار بورس تهران نیز، انعقاد چنین قراردادهایی توسط شرکتها معمولاً سیگنالی مثبت برای رشد سودآوری در آینده محسوب میشود و میتواند ارزش دارایی سهامداران آن شرکت را افزایش دهد.
چرا الان مهم است
تازهبا توجه به تلاشهای اخیر ایران برای حضور پررنگتر در پیمانهای منطقهای مثل شانگهای، مفهوم سرمایهگذاری مشترک از یک اصطلاح فنی به یک ضرورت استراتژیک تبدیل شده است. ایجاد صندوقهای مالی مشترک و پروژههای دوجانبه، راهکاری برای دور زدن محدودیتهای بانکی و جذب سرمایه خارجی است تا از این طریق، نقدینگی به سمت تولید و صادرات هدایت شود و ریسک فعالیت اقتصادی در بازارهای بینالمللی میان شرکا تقسیم گردد.
آخرین اخبار با این مفهوم
نقشه راه ایران برای تسخیر بازارهای شانگهای: از صندوق مشترک تا جهش ۲ میلیارد دلاری
ایران با پیشنهاد تشکیل صندوق سرمایهگذاری مشترک و شورای تجاری، به دنبال جهش ۲۵ برابری تجارت با کشورهای عضو شانگهای است.
۵ تیر ۱۴۰۵