سرمایهگذاری مستقیم خارجی
سرمایهگذاری مستقیم خارجی یعنی یک خارجی (شخص یا شرکت) پولش را به ایران بیاورد تا یک فعالیت اقتصادی واقعی راه بیندازد. تفاوت اصلیاش با سرمایهگذاری در بورس این است که اینجا فرد فقط به دنبال سودِ نوسانی نیست، بلکه خودش آستین بالا میزند، مدیریت میکند و برای بلندمدت برنامهریزی میکند؛ مثلاً وقتی یک برند خارجی لوازم خانگی در ایران خط تولید راه میاندازد، در واقع سرمایهگذاری مستقیم انجام داده است.
این نوع سرمایهگذاری برای ما یعنی ورود «دلارِ واقعی» که به جای چرخیدن در بازار سیاه، صرف ساختن کارخانه و خرید ماشینآلات میشود. وقتی یک شرکت خارجی در ایران شعبه میزند، هم جوان ایرانی سر کار میرود و هم تکنولوژی روز وارد کشور میشود که نتیجهاش افزایش کیفیت کالاهای داخلی است. در واقع، هرچه این سرمایهگذاری بیشتر باشد، فشار روی نرخ ارز کمتر شده و سفره مردم به دلیل رونق تولید و اشتغال، ثبات بیشتری پیدا میکند.
چرا الان مهم است
تازهاین روزها با جدی شدن بحث توافقهای دیپلماتیک، موضوع ورود سرمایه و تکنولوژی خارجی به صنایع فرسوده ایران دوباره سر زبانها افتاده است. از سوی دیگر، جهش کشورهای همسایه در جذب سرمایهگذاران جهانی، زنگ خطری برای اقتصاد ماست تا برای نوسازی تولید و عقب نماندن از رقابت منطقهای، هرچه سریعتر مسیر ورود پول و دانش فنی بینالمللی را هموار کند.
آخرین اخبار با این مفهوم
سنگاپور در صدر رقابتپذیری جهانی ۲۰۲۶؛ جهش خیرهکننده عربستان به رتبه ۱۳
سنگاپور صدرنشین رقابتپذیری جهانی شد؛ کیفیت حکمرانی و نهادها اکنون مهمتر از نیروی کار ارزان است.
۳۱ خرداد ۱۴۰۵
نقشه راه اقتصادی برای توافق پایدار ایران و آمریکا: فراتر از دیپلماسی سنتی
توافق پایدار با آمریکا نیازمند قفل کردن منافع اقتصادی از طریق سرمایهگذاری مستقیم و کاهش تعرفههاست.
۲۹ خرداد ۱۴۰۵
صنعت ایران در دوراهی توافق؛ چرا نباید منتظر معجزه فوری در تولید بود؟
توافق سیاسی تنها یک محرک موقت است؛ جهش واقعی صنعت نیازمند اصلاحات ساختاری داخلی و حداقل سه سال زمان برای جذب سرمایه است.
۲۹ خرداد ۱۴۰۵