سال آبی

سال آبی در واقع خط‌کشی است که دولت و کارشناسان برای سنجش میزان بارش و ذخیره آب کشور استفاده می‌کنند. برخلاف سال تقویمی که از فروردین شروع می‌شود، سال آبی از اول مهر شروع می‌شود؛ چون منطقی است که حساب‌وکتابِ آب را درست از زمانی شروع کنیم که اولین قطره‌های باران پاییزی به زمین می‌رسد و دوره جدیدی از جمع‌شدن آب پشت سدها آغاز می‌شود. در پایان شهریور هر سال، ترازنامه آب بسته می‌شود تا مشخص شود چقدر ذخیره داریم و چقدر باید نگران خشکسالی باشیم.

این آمارها مستقیماً با سفره و هزینه زندگی ما در ایران گره خورده است. وقتی گزارش‌ها نشان می‌دهند که سال آبیِ «کم‌بارش» را پشت سر گذاشته‌ایم، یعنی تولید گندم و محصولات کشاورزی در استان‌هایی مثل خوزستان یا فارس کاهش می‌یابد که نتیجه‌اش گرانی مواد غذایی است. همچنین، کاهش ذخیره سدها در پایان سال آبی به معنای احتمال قطعی برق در تابستان یا افزایش تعرفه آب برای جریمه مصرف‌کنندگان پرمصرف است. در سطح کلان نیز، دولت بر اساس این تقویم برای واردات کالاهای اساسی یا بودجه‌های عمرانیِ انتقال آب تصمیم می‌گیرد که روی تورم و ثبات اقتصادی اثر می‌گذارد.