حداقلبگیر
در اقتصاد ایران، حداقلبگیر کسی است که قرارداد کارش بر اساس پایه حقوقی بسته شده که دولت، کارفرمایان و نمایندگان کارگری هر سال در اسفندماه سر آن توافق میکنند. این رقم فقط یک عدد ساده نیست؛ بلکه ستون فقرات معیشت بخش بزرگی از جامعه است که هیچ مزایای جانبی یا درآمد دلاری ندارند و تنها به همین ریالِ مصوب تکیه کردهاند.
اهمیت این مفهوم زمانی روشن میشود که بدانیم قدرت خرید یک حداقلبگیر، مستقیماً با نوسانات قیمت دلار و تورم کالاهای اساسی در مغازهها میجنگد. وقتی تورم از رشد دستمزد پیشی میگیرد، حداقلبگیر مجبور است برای جبران هزینههایی مثل اجارهخانه در شهرهای بزرگ، از مخارج آموزش یا سلامت خود بزند. در واقع، تغییرات سالانه این رقم نشاندهنده فاصله واقعی سفره مردم با خط فقر در ایران است.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهایی که تورم قدرت خرید را بلعیده، «حداقلبگیران» بیش از هر زمان دیگری برای جبران هزینههای زندگی به تسهیلات بانکی وابستهاند. اخبار اخیر درباره محدودیت سهمیه وام بازنشستگان تامین اجتماعی نشان میدهد که حتی وامهای خرد هم نمیتوانند شکاف عمیق میان دستمزد مصوب و واقعیتهای بازار مسکن و معیشت را برای این گروه پر کنند.
آخرین اخبار با این مفهوم
چالشهای توزیع وام ۶۰ میلیونی بازنشستگان تامین اجتماعی؛ چرا سهمیهها کافی نیست؟
توزیع محدود وام ۶۰ میلیونی میان ۵ میلیون بازنشسته تامین اجتماعی، عمدتاً برای پوشش هزینههای درمانی انجام میشود.
۲۱ مرداد ۱۴۰۵