تجارت تسلیحات

تجارت تسلیحات یعنی جابه‌جایی بین‌المللی انواع جنگ‌افزار، از قطعات ساده الکترونیکی گرفته تا سامانه‌های پیچیده موشکی و پهپادی که بین دولت‌ها یا شرکت‌های تاییدشده معامله می‌شود. در ایران، این مفهوم فراتر از یک معامله ساده است؛ چرا که به دلیل محدودیت‌های بین‌المللی، بخش بزرگی از این تجارت به سمت بومی‌سازی و ساخت داخل سوق پیدا کرده تا نیازهای دفاعی بدون وابستگی کامل به خارج تامین شود.

این موضوع از دو مسیر بر زندگی و دارایی ایرانی‌ها اثر می‌گذارد: نخست از طریق بودجه سالانه کشور که مشخص می‌کند چه سهمی از پول نفت و مالیات مردم به‌جای زیرساخت‌های رفاهی، صرف نوسازی تجهیزات نظامی شود. دوم، جنبه صادراتی آن است؛ وقتی ایران موفق به فروش محصولات دفاعی خود به کشورهای دیگر می‌شود، این ارزآوری می‌تواند به ثبات تراز تجاری و کنترل نوسانات ارزی کمک کند، هرچند که هزینه‌های تحقیق و توسعه این صنایع همواره باری بر دوش بودجه عمومی است.