بازدارندگی هسته‌ای

بازدارندگی هسته‌ای یک استراتژی دفاعی است که بر پایه ترس بنا شده؛ یعنی داشتنِ سلاحی آن‌قدر قدرتمند که حریف بداند در صورت حمله، خودش هم نابود خواهد شد. این وضعیت باعث می‌شود که قدرت‌ها به جای درگیری مستقیم، به رقابت‌های سیاسی یا اقتصادی رو بیاورند. در واقع، هدف از این توانمندی، نه استفاده از آن در جنگ، بلکه تضمین این است که اصلاً جنگی شروع نشود تا امنیت ملی حفظ بماند. در اقتصاد ایران، بازدارندگی مثل یک ضربه‌گیر برای دارایی‌های مردم عمل می‌کند. هر زمان که تهدید نظامی علیه ایران جدی می‌شود، بازار ارز و طلا با تلاطم شدید روبه‌رو می‌شود چون امنیت اولین پیش‌شرطِ فعالیت اقتصادی است. بازدارندگی با ایجاد یک توازن قدرت، ریسکِ برخورد نظامی را پایین می‌آورد و از این طریق، مانع از شوک‌های ناشی از ناامنی مطلق در بازارها می‌شود؛ اگرچه کشمکش بر سرِ خودِ این توانمندی می‌تواند در قالب تحریم بر معیشت مردم اثر بگذارد.