آمادگی اضطراری

این مفهوم در واقع حکم «تایر زاپاس» یا «صندوق ذخیره روز مبادا» را برای کل کشور دارد. آمادگی اضطراری یعنی چقدر ذخایر ارزی، انبارهای کالای اساسی و برنامه‌های جایگزینِ مدیریتی داریم تا وقتی یک اتفاق غیرمنتظره می‌افتد، چرخ زندگی مردم از حرکت نایستد. در اقتصاد ایران، این آمادگی یعنی دولت چقدر توانایی دارد که در صورت بسته شدن مسیرهای صادراتی یا نوسانات شدید سیاسی، بدون پناه بردن به چاپ پول پرقدرت و ایجاد تورم کمرشکن، نیازهای ضروری جامعه را مدیریت کند. برای شما به عنوان یک شهروند، بالا بودن این شاخص به معنای امنیتِ روانی و مالی است. وقتی کشور آمادگی اضطراری بالایی داشته باشد، با یک خبر سیاسی یا تنش منطقه‌ای، قیمت گوشت و مرغ در مغازه‌ها ناگهان غیب نمی‌شود یا قیمت دلار در یک شب دوبرابر نمی‌شود. به زبان ساده، هرچه این آمادگی بیشتر باشد، دارایی‌های ریالی شما در برابر طوفان‌های اقتصادی مقاوم‌تر است و شوک‌های بیرونی دیرتر و ضعیف‌تر به سفره و پس‌اندازتان می‌رسد.