ازخودبیگانگی
این مفهوم زمانی اتفاق میافتد که کارگر یا کارمند احساس میکند محصولی که میسازد یا خدمتی که ارائه میدهد، هیچ پیوندی با هویت و نیازهای واقعی او ندارد. در واقع، فرد به جای اینکه از کارش لذت ببرد یا آن را بخشی از رشد خود ببیند، فقط برای زندهماندن و دریافت حقوقی تن به کار میدهد که هر روز ارزشش کمتر میشود. در این حالت، انسان از توانمندیهای خلاقانه خود جدا شده و به ابزاری برای چرخاندن چرخهای اقتصادی تبدیل میشود که سودی برای خودش ندارد. در اقتصاد ایران، ازخودبیگانگی با نوسانات شدید ارزی و تورم گره خورده است. وقتی یک متخصص یا کارگر میبیند با وجود سالها تلاش صادقانه، قدرت خریدش برای نیازهای اولیه مثل مسکن کاهش یافته، دچار سرخوردگی میشود. او حس میکند بازیگر اصلی زندگیاش نیست و نیروهای خارج از کنترل بازار مثل قیمت دلار برای آیندهاش تصمیم میگیرند. این وضعیت باعث کاهش بهرهوری و تمایل به سمت مشاغل کاذب یا مهاجرت میشود، چون فرد دیگر معنا و نتیجهای در تلاش سازنده نمیبیند.
چرا الان مهم است
تازهدر روزگاری که تورم و فشارهای معیشتی، کار کردن را برای بسیاری از ایرانیها به فعالیتی صرفاً برای بقا و خالی از معنا تبدیل کرده، بحث درباره بازگشت به مفهوم «استادکاری» داغ شده است. تلاش برای پیوند دوباره اخلاق و مهارت، واکنشی است به احساس بیگانگی با محصول کار؛ تلاشی تا فرد در بازارِ آشفته، دوباره در آنچه میسازد معنا و هویتش را پیدا کند.
آخرین اخبار با این مفهوم
استادکار؛ فراتر از مهارت، بازگشت به اخلاق و معنا در کار
استادکاری فراتر از مهارت فنی، راهی برای بازگرداندن معنا، مسوولیت و اخلاق به زندگی انسان در دنیای مدرن است.
۲۳ شهریور ۱۴۰۵